Een kind leert lopen, stap voor stap. Wij worden oud, dag voor dag.
Als kind had ik meer dan de helft van mijn nachten ademnood. Ik dacht niet aan morgen maar probeerde uur voor uur door te komen.
Bij verdriet en onzekerheid kan het ons ook helpen om alles stap voor stap te doen.
Zelfs in mijn ademnood was er nog ruimte voor absurde en grappige gedachten. Zelfs bij verdriet is er ruimte voor een glimlach. Die ruimte ontstaat wanneer we onszelf stap voor stap gunnen.
Bij zaken die gaan over materie zoals het onderhoud van je huis, je boodschappen en je spaarcenten is het goed om vooruit te plannen.
In aangelegenheden van de ziel is het raadzaam om nu te leven. Deze dag, dit uur, deze plaats. En naast de donkere wolken ook elk lichtpuntje ten volle op te nemen.
0 reacties:
Een reactie plaatsen