Html5 form validation

Hmtl5 supports form validation using declarations. Unfortunately not all browsers support this feature.

This weekend I sat down for creating a cross browser solutions using the standard html5 validation attributes.

I had to created a markup control to display a validation message next to the offending input and write some code to support cross field validation.

Html5 offers nothing for validating that an end date is after an entered start date. That is why I introduced the data-rules attribute.

In html5 when you add meta data for an element or field input the recommended way is to use data-* attributes. Have a look at jQuery Mobile how they used the data-role attribute.

The data-rules attribute can be used for multiple data declarations the same way the style attribute can be used for multiple style declarations.

Suppose you have a startdate and an enddate field and you want to enforce that the enddate is after the startdate
You can do this with the following attribute on the enddate field: data-rules="after:startdate"

Html5 gives you many new form field input types like date and number. I don't like the way some browsers handle these types in the user interface.
That is why I keep using type="text" in combination with the pattern attribute to define a regular expression.

To compensate for not using dedicated input types, I use the data-domain attribute. For example: data-domain="date-nl" to indicate a date in the dutch date format. The data-domain is then used by the validation routine.

It works very nice with a limited amount of javascript code and I use the available standard html5 validation attributes like: pattern, max and min.

De smart phone

Sinds ruim een jaar heb ik een HTC desire in bruikleen van mijn werkgever. Op deze manier kan ik als softwaremaker gevoel krijgen voor hoe zo'n ding werkt en aanvoelt.

In de praktijk gebruik ik vrijwel alleen de web browser en een enkele app zoals de Reisplanner van de ns en buienradar.

De reclameblokken van de commerciele zenders gebruik ik om artikelen op de smart phone te lezen. Dat gaat goed omdat ik de meeste artikelen wel in 5 minuten gelezen heb. En een reclameblok duurt zelden korter dan 5 minuten.

Tekst invoeren op een smart phone is een ramp. Smart is dan opeens behoorlijk primitief. Eigenlijk heb je een extern toetsenbord nodig.

Een jaar geleden maakte ik een mobiele website voor het invullen van een vragenlijst. Die mobiele website was ook off-line te gebruiken. Bij vrijwel alle vragen kun je het antwoord kiezen. Dat is op een smart phone juist weer handiger dan zittend achter een pc en klikken met de muis.

Er is dus nog wel touch toekomst voor mobiele websites.

De middagpauze

Eind maart is mijn werkgever verhuisd naar een nieuwe lokatie in Amsterdam.

Elke lokatie biedt nieuwe mogelijkheden voor een rondwandeling in de middagpauze. De foto's hieronder zijn tijdens zo'n wandeling genomen.

De lezer mag zelf uitzoeken waar in Amsterdam het is.

Het oudste instrument

Misschien heeft het met mijn leeftijd te maken (ik ben geboren in 1953) dat ik steeds maar naar opvattingen en overtuigingen kijk als naar instrumenten.

Een mens heeft instrumenten nodig. Fysieke zoals een hamer en een nijptang, sociale zoals de groep en geestelijke zoals het geloof.

Over het instrument zijn van een hamer zal ik met de meeste mensen wel overeenstemming kunnen bereiken. Hoewel, als meestertimmerman met een prachtige collectie oude hamers, kan ook de hamer mythische dimensies krijgen. Maar we spreken dan over een uitzondering. Voor de meeste van ons is de hamer (die hier staat voor alle fysieke hulpmiddelen) gewoon een ding dat je soms nuttig kunt gebruiken om iets te bereiken. En een instrument is nooit doel op zichzelf maar altijd middel (instrument) voor iets anders.

Als ik zeg dat vriendschap een instrument is dan zal niet iedereen daar blij van worden. En als ik dan bovendien nog stel dat elk geloof of overtuiging (x-isme) een instrument is en niet meer dan dat, dan zijn bij velen de rapen gaar.

Pasen is een instrument om chocolade eieren te verkopen. En als je geen eieren verkoopt is het een mooi instrument voor een extra vrije dag of een instrument om de Matteus-passie maar weer eens te zingen of een instrument om je geloof in de opstandig van Christus weer eens te vernieuwen.

Het eigene aan een instrument is dat het inwisselbaar is. Het ene instrument eenvoudiger dan het andere, maar toch: inwisselbaar.

Om een evenwichtig leven te leiden kan het christelijk geloof een mooi instrument zijn (of een hindernis), maar evengoed kun je daar het gedachtengoed van Spinoza voor gebruiken of de achterkant van de VPRO-gids. Punt is, dat niemand anders voor jou kan bepalen wat voor jou een goed instrument is. Zo komt de een in hemelse sferen bij het dansen van de tango en zijn overbuurman bij het lezen van zijn sportkrant of het plakken van zijn postzegels of het zeggen van zijn gebed.

Wat is nu het oudste instrument. Dat is, het moge evident zijn, ons lichaam. Voor sommigen bestaat er naast het lichaam nog een ziel, en voor enkelen ook nog een geest. Maar hoe we het ook noemen, juist omdat we het kunnen noemen, is het instrument. En als een mens niet oppast is hij zelf instrument van de gehaaide politicus die denkt in kamerzetels.

Om vrij te kunnen zijn, al is het maar 1 minuut, moet je kunnen zien dat alles instrument is, zelfs de gedachte aan de vrijheid.

Nu zou iemand kunnen menen dat het bovenstaande een nihilistische gedachtengang is. Is er dan niets dat in zichtzelf waarde heeft zonder instrument te zijn?

Het enige wat er toe doet is de ontmoeting. Al het andere is instrument. En als een instrument tot een goede ontmoeting leidt dan is het een goed instrument. Als het leidt tot wapengekletter of erger dan is het een waardeloos instrument.

Of die ontmoeting er nu een is tussen mensen of anders doet aan de essentie van ontmoeting niet zoveel af.

Is een hamer dan ook instrument voor ontmoeting? Met een hamer bouw ik een huis. Dat huis geeft mij een vrije ruimte waarin ik mensen in alle rust kan ontvangen zodat wij elkaar in een goed gesprek of anders kunnen ontmoeten.

Een hamer kan natuurlijk ook instrument zijn om iemand de kop mee in te slaan.

Dat is een beetje de makke van alle instrumenten: dat zij voor zowel ontmoeting (het leven) als voor de dood kunnen worden gebruikt.

Zo is ook de Bijbel gebruikt voor zowel het leven als de dood (marteling, brandstapel, verbanning en onderdrukking).

Zalig zij die geen afgoden (= instrumenten) aanbidden.

Loslaten

Loslaten is een veel grotere kunst dan je misschien zou kunnen denken. In veel geestelijke tradities vindt je manieren om te leren loslaten.

Bij Spinoza vond ik een mooie manier. Een manier die, als enige, wel eens zou kunnen werken. Spinoza adviseert in zijn 'Ethica' om niet te proberen los te laten maar om iets anders vast te pakken. Dat andere moet dan aantrekkelijker zijn dan hetgeen je moeilijk los kunt laten want anders wordt het verdringing en dat schiet ook niet op.

In het fysieke snapt iedereen dat. Als je je beide handen vol met zware boodschappentassen hebt dan kun je de bloem van een kind niet aannemen. Om dat goed te kunnen aannemen moet je beide boodschappentassen op de grond zetten. In het geestelijke gaat dat net zo. Of beter: gaat dat net zo makkelijk.

Mocht het lijken alsof dat geestelijk lastiger is dan komt dit meestal omdat we beginnen met loslaten. Maar je moet helemaal niet proberen om los te laten. Het enige wat je moet doen is iets anders vastpakken. Dan volgt het loslaten vanzelf.

Mijn zelf

In vele religieuze en niet religieuze stromingen en opvattingen is er sprake van een 'zelf'. Soms zelfs met een hoofdletter geschreven. Dit Zelf of hoger Ik wordt dan geacht hoger te staan dan ons alledaagse ik of ego.

Het concept van dit hogere Zelf zou ondersteund worden door ervaringen, al dan niet spontaan, van mensen die bewust een geestelijke weg gaan, of ook wel mensen die een schokkende gebeurtenis meemaken.

Nu heb ik geleerd om ervaringen altijd voor waar te houden. Waar in de zin van dat het voor de betrokkene een echte ervaring is. Aan die ervaringen wil ik niets af doen. Of iemand nu God of zijn engel, of zijn hoger Ik, of Jezus ervaart, dat alles neem ik voor waar aan. Waar als ervaring.

Er zijn filosofen die zoeken naar de waarheid. Zij willen voorbij de ervaring zoeken naar de oergrond. Ook deze zoekers gun ik hun zoektocht.

Een mens heeft ervaringen en kan denken. Daarnaast doet een mens nog allerlei. Doen en ervaren leveren geen concept van een hoger Ik op. Dat doet het denken.

Maar het denken zelf is, althans voor het grootste deel, ook ervaring en doen. Wie kan bij een gedachtengang nog precies terughalen wat automatisch verliep en wat zelf werd gedaan. Als we ons al wagen aan een dergelijke onderneming dan geven we er gelijk grote woorden aan: reflectie, beschouwing, analyse.

Het is opmerkelijk om te zien hoe wij als mensen in de meest verschillende omstandigheden er vaak in slagen om onze ervaringen en handelingen zo te beschouwen dat ze goed zijn. Dat wil zeggen wij hebben de neiging om zo te denken dat we kunnen leven met onze ervaringen en handelingen.

Het interessante is nu dat iedereen dat doet. Dat het van alle tijden en van alle volkeren is. Een inval in Irak moet gerechtvaardigd worden. Vroeger was dat niet nodig. Dan zei je als land gewoon: wij gaan dat inpikken want het is van ons. Iets wat China met Tibet heeft gedaan.

Denken staat niet op zichzelf maar werkt in op onze ervaringen en handelingen. Wie godsdienstig denkt doet dit in de hoop dat het werkt op zijn ervaringen en handelingen.

Rudolf Steiner zegt in zijn Filosofie van de vrijheid: we kunnen niet om het denken heen. Het denken kan naar zichzelf kijken, waar ons voelen en handelen dat niet kunnen. Hij komt dan tot het inzicht, zijn inzicht, dat enkel in het denken, door de specifieke aard ervan, het aanknopingspunt voor de vrijheid is gelegen. Dat lijkt, voor het denken, heel aannemelijk. Maar is dit niet ook een soort sluitpost?

Velen van ons hebben behoefte aan iets hogers. Ik misgun niemand zijn idealen en religieuze opvattingen en ervaringen. Zelf heb ik dit alles tot op zekere hoogte ook nodig.

Gedurende 23 jaar was ik werkzaam als meet- en regeltechnicus. Vanaf 1999 ben ik werkzaam als software ontwikkelaar. Deze beide beroepen hebben zeker mijn manier van kijken beïnvloed. Het begrip instrument staat in beide beroepen centraal. Of het nu om een manometer gaat of om een tekstverwerker, beide zijn instrumenten. Een instrument is altijd instrument voor iets of iemand. Daarnaast heeft de mens altijd de ondwingbare behoefte gehad aan instrumenten in de vorm van een hamer of een altaar.

Voor de genen zijn wij enkel instrument om zich voort te planten. Wij, op onze beurt spreken over onze genen. De een voelt zich instrument voor Gods heilsplan. De ander gebruikt precies die houding van mij om mij als instrument te gebruiken in zijn machtsambities.

Wat heeft dit nu te maken met mijn hoger Ik? De gedachte aan een hoger Ik kan mij motiveren om mij zelf te verbeteren in ethische zin. Om zoals dat heet een beter mens te worden. Als een dergelijke denkwijze werkt en mij daadwerkelijk tot een beter mens maakt dan is het goed. Dan is die denkwijze, voor mij, een goed instrument. Of iets een goed instrument is wordt dus enkel bepaald door het resultaat. In die zin is de gedachte aan een hoger ik een goed of slecht instrument. Zoals ook godsdienst een goed of slecht instrument kan zijn.

Is dat hogere ik dan niet echt? Voor een mens bestaan enkel ervaringen, gedachten en handelingen. Het begrip echt is altijd een beetje misleidend geweest. Alles wat ik kan denken, ervaren of doen is, voor mij, echt. Als het gaat om echt in de zin van autonoom dan komen we daar niet uit. We komen daar niet uit omdat ook al zou er een autonoom optredend hoger ik zijn, dan nog kunnen we dit enkel ervaren met ons, dan noodzakelijkerwijze, alledaagse ik. Maar daarmee wordt dit hoger ik weer instrument van ons denken, ervaren en handelen. En daarmee per definitie niet autonoom.

Zo is ook God niet autonoom maar enkel instrument. Vaak een prachtig en weldadig instrument. Heel vaak ook een vreselijk boosaardig en geweldadig instrument. Het eigene aan instrumenten is nu precies dat zij geen autonome waarde hebben. Een instrument krijgt pas waarde (of onwaarde) in het gebruik door mensen.

Een instrument is pas echt wanneer het gebruikt wordt. Een hamer in mijn gereedschapskist is nutteloos. Pas wanneer ik er mee hamer is de hamer echt hamer.

Om terug te komen op Rudolf Steiner en zijn aanprijzing van het denken: ik meen dat hij iets over het hoofd ziet wanneer hij zegt dat we er duchtig op los moeten denken om vervolgens naar dat denken zelf te kunnen kijken. Ik geloof niet dat dit veel nieuws oplevert. In mijn ervaring levert enken nieuw handelen nieuw denken op. Het denken zelf is naar zijn aard als een hond die in zijn eigen staart wil bijten.

Ik ben een groot deel van mijn leven heel verlegen geweest. Ik had daar uiteraard allerlei gedachten over. Die gedachten veranderden echter niets aan de verlegenheid. Pas toen ik niet meer verlegen deed nam de verlegenheid af en veranderden ook mijn ervaringen en gedachten. Dit nieuwe gedrag had zeker te maken met mijn voorafgaande ervaringen en gedachten, maar die voorafgaande ervaringen en gedachten op zich waren zeker niet voldoende voor dit nieuwe gedrag.

De wereld en de mens veranderden niet door gedachten en ervaringen maar door het doen. Ik geloof dan ook sterk in gedragstherapie. De beste manier op te stoppen met roken of drinken is te stoppen met roken en drinken. Alle gedachten en voornemens maken slechts dat je het daadwerkelijk doen uitstelt.

Taal en teken. Dankzij de taal, en de in de taal liggende concepten kan ik denken en spreken over mijn Zelf. Dankzij de taal kan ik werken en leven met iets wat niet autonoom echt hoeft te zijn maar wat wel instrumenteel echt kan zijn en dat ook vaak is.

Lang leve het instrument. Lang leve de meet- en regeltechniek. Lang leve de software-ontwikkeling. En lang leve de mens die nog kan lachen om zichzelf en vooral om zijn hogere zelf.

Na 12 gaten met pensioen

Deze ochtend heb ik 12 gaten in de muur geboord. In die 12 gaten gaan 12 pluggen en 12 schroeven om 4 houders met elk 3 gaten te bevestigen om uiteindelijk 2 kabels te spannen om dan en dan en dan gordijntjes voor het bovenraam te bevestigen zodat bij felle zon wij niet door dit bovenlicht verblind worden.

Als je dit soort werk niet gewend bent is dat vermoeiend.

Al een paar keer heeft minister Donner balonnetjes opgegooid over het verhogen van de pensioengerechtigde leeftijd. Dat is misschien, afgezien van dat het burgerbedrog is, voor een paar mensen wel te doen. Zeker wanneer je net als geachte heer Donner de hele dag op je luie reet zit. Maar als je 40 jaar of meer met je hele lijf en spierkracht hebt moeten werken dan wordt dat een ander verhaal.

Ik stel dan ook voor dat iedereen die meent dat we pas op ons 67ste of nog later met pensioen mogen gaan, dat die mensen, geachte Dommer (pardon: Donner) voorop, dan het zware werk gaan doen.

Van de 100 mensen kunnen er 99 niet tot tien tellen. Niet dat ze de intelligentie daarvoor missen, maar ze hebben 2 hele grote oogkleppen op. Dat laatste maakt dat ze niet dom zijn maar wel hele domme uitspraken doen en zich vaak ook dom gedragen. Hele aardige mensen vaak. Maar tot tien tellen is voor hen te hoog gegrepen.

Ik moet helaas constateren dat onze geachte minister Dommer ook tot deze weinig selecte groep hoort.